Mijn herstelreis

Ik was 26, net terug van mijn wereldreis en sinds een paar maanden enthousiast begonnen aan een nieuwe baan. Maar mijn drukke, sociale en leuke leven veranderde volledig. In februari 2019 is bij een feest de metershoge lichtinstallatie op mijn hoofd gevallen. Diezelfde dag volgde de diagnose: een hersenschudding. Vanuit de huisarts kreeg ik maar één advies mee en dat was rust. “Het gaat vanzelf weer over”, maar bij mij ging het niet over.



Postcommotioneel Syndroom
Na drie maanden kreeg ik een nieuwe diagnose: Postcommotioneel Syndroom (PCS). Naar buiten kon ik nog steeds niet. Alles was te veel, de wereld ging te snel en dat vroeg om veel aanpassingen. Nog steeds luidde het advies: “Er is niets aan te doen, neem rust en wacht af”. Enkel rust nemen was alleen niet voldoende. Ik zag nauwelijks verbetering. Ik raakte mijn baan kwijt, had vrijwel geen sociaal leven meer en het verlangen naar mijn oude leven werd steeds sterker. Steeds weer kwam ik erachter hoe weinig er bekend is over deze aanhoudende klachten en hoe weinig ondersteuning er wordt geboden. Ik ging op zoek naar een arts die mij kon vertellen dat ik beter zou worden en wat ik daar voor moest doen. Helaas werd die deur keer op keer dichtgegooid. Niemand kon mij vertellen of ik zou herstellen en hoe. Langzaamaan werd ik door specialisten voorbereid op het leren leven met de beperkingen. Dit kon en wilde ik niet accepteren, dus bleef ik zoeken naar de juiste puzzelstukjes.

Ik begreep niets meer van mijn lijf
Ik bleef werken aan mijn herstel en het ging langzaam beter, maar mijn belastbaarheid bleef laag. Een bezoekje aan de supermarkt kon, maar wel alleen met een vooraf nauwkeurig uitgestippelde route langs de schappen. Qua inspanning was dit het hoogtepunt van mijn dag, dus de rest van de dag werd daar op afgestemd. Vooraf opladen en achteraf bijkomen. Een wandeling? Maximaal 20 minuten. Een boek lezen? Een kwartiertje. Ik was snel overprikkeld, had veel visuele klachten en last van licht en geluid. Mijn lijf was moe, mijn hartslag hoog en ik had dagelijks last van hartkloppingen en hoofdpijn. Ik voelde mij opgejaagd en was snel emotioneel. Ik begreep niets meer van mijn lijf.

Kantelpunt
Drie jaar lang ging ik langzaam vooruit, maar ik bleef veel klachten houden en probeerde hier controle op uit te oefenen. Herstel en gezondheid waren inmiddels een obsessie geworden. Mijn dag stond volledig in het teken van herstel, het opdoen van nieuwe informatie hierover en het voorkomen en verminderen van klachten. Ik had zoveel geleerd, maar het leverde mij maar niet het gewenste resultaat op. Zo wist ik hoe belangrijk het was om te ontspannen dus ik mediteerde en rustte er op los. Ik was alleen meestal niet in staat om op die momenten écht te ontspannen en op te laden. Mijn gedachten bleven malen, de stresshormonen gierden door mijn lijf en het rusten ging vanuit een verkramping: Ik moet nu rusten zodat ik straks naar die afspraak kan.

Onbedoeld en onbewust was ik terecht gekomen in een vicieuze cirkel. Een verkramping waarbij ik de symptomen aan het bestrijden was en de kern nog niet gevonden had. Ik had door dat ik mezelf over m’n toeren bleef jagen, maar wist niet hoe ik dit kon doorbreken. Ik voelde mij steeds meer een patiënt en dat wilde ik niet meer. Na het zoveelste dieptepunt ontstond er ruimte voor een nieuwe benadering van mijn klachten.

Nieuwe visie
Na jaren op zoek te zijn geweest naar herstel, kwam ik uit bij een andere visie. De kern van deze holistische visie is dat onbewuste emoties, trauma en stress de belangrijkste oorzaken zijn van het ontstaan en het in stand houden van (pijn)klachten die niet of onvoldoende kunnen worden verklaard.

Dit gedachtegoed is gebaseerd op recente inzichten uit (neuro)wetenschappelijk onderzoek, veelal uit Amerika, kennis en ervaring van artsen en (zorg)professionals en op talloze succesverhalen van ex-patiënten. Dat er geen structurele schade is die de klachten verklaart, betekent niet dat de klachten niet echt zijn of dat je ze inbeeldt. Alle pijn wordt gecreëerd in het brein. Als daar iets ontregeld is en het brein voortdurend gevaarsignalen ontvangt, ontstaan er echte (pijn)klachten.

Wil je meer weten over dit gedachtegoed, herstelverhalen lezen of ben je op zoek naar kennisbronnen? Neem dan een kijkje op de websites van Stichting Emovere: 

– https://www.stichtingemovere.nl/ 

– https://www.depijnvoorbij.nl/

Hersteld!
Ik leerde steeds meer over deze mind-body aanpak en mijn klachten werden steeds verklaarbaarder. Ik kreeg er grip op en mijn angst werd minder. Steeds meer begon ik te geloven dat ik niet ziek was, dat er niets mis was met mij. Ik kwam erachter dat mijn zenuwstelsel al lang voor het oplopen van mijn hersenschudding ontregeld was en beetje bij beetje leerde ik hoe dit is ontstaan, wat de impact hiervan was en hoe ik mijn zenuwstelsel kon kalmeren en reguleren. Langzaam nam het gevoel van veiligheid en vertrouwen toe en de angst en stress af. 

Door bewust te worden van alles wat mijn systeem al die tijd zo onder druk zette, dit te doorvoelen en te verwerken namen mijn klachten af. Ik leerde de taal van mijn lichaam eindelijk begrijpen.

Inmiddels ben ik volledig hersteld en heeft alles wat ik geleerd heb en mij zo heeft geholpen een plekje gevonden binnen de trajecten van Het Breinplein. Ik heb al veel mensen mogen ondersteunen bij hun herstel en mijn methode levert hele mooie resultaten op. Je mag er écht op gaan vertrouwen dat jouw lichaam niet stuk is. Je hoeft niet bang te zijn dat je je de rest van je leven zo zult blijven voelen. Er is echt licht aan het einde van de tunnel, maar vaak is hier een andere aanpak voor nodig.

Ik help jou hier graag bij.

Maartje